Lexicon musicum Latinum
Montpellier, Bibliothèque interuniversitaire, Section médecine (F-MOf) H 384, f. 123r-v Transcription : Shin Nishimagi (juillet 2006)
De tonis.
^1/Toni igitur universaliter efficiuntur quatuor, quando scilicet autentorum plagarumque non fit disiunctio. ^2/Qui autem ob id partiuntur, quod acutus cum gravi cantus non conveniebat, gravisque cum acuto discordabat. ^3/His partitis acutus dicatur cuius autentus ab auctoritate vel ab altitudine vel dignitate aut maiori stacione dictus. ^4/Gravis vero plaga seu lateralis seu subiugalis aut minor nuncupentur. ^5/Cum autem autentus prothus, autentus deuterus, autentus tritus, autentus tetrardus dicatur, qui naturaliter grece fuerant quatuor, in cantibus cum subiugalibus suis latine modi facti sunt octo.
^6/Omnes igitur autenti a finalibus suis ad decimam querunt cordam ascendere, unamque suppositam habere. ^7/Cantus quoque eorum alcius quam diapente a finalibus incipere nequiunt excepto deutero, qui duos sub se tonos et diapente cum semitonio habet super se.
^8/Omnes vero prothi et deuteri differencie in tercia voce incipiunt super se, differencie autem triti ac tetrardi in finalibus incipiunt. ^9/Omnes igitur plage sub se habent diapente, super se autem ad sextam licet intendere cordam. ^10/Plage prothi ac triti ultra terciam super finalem cantus incipere nequit. ^11/Plage deuteri ac tetrardi ultra quintam non licet. ^12/Omnes autem prothi <123v> plage differencie sub finali incoant. ^13/Differencie autem omnes deuteri plage in quarta super finali voce, differencie plage triti ac tetrardi in suis finalibus inchoare cupiunt.	8 vero] suprascr. differencie] differenciae cod.
^14/Quatuor hii autenti cum plagalibus suis his in quatuor litteris, scilicet in .D., .E., .F., .G., finiuntur, eo quod monocordi posicio eis locum mediorem inpendere volvit.